สุนัขพันธุ์มาลินัวส์ (Malinois) คืออะไร มีต้นกำเนิดอย่างไร

ในวารสารรายสัปดาห์ของประเทศเบลเยียมชื่อ 'Chasse et Pêche' ฉบับวันที่ 15 ธันวาคม พ. ศ. 2432

มีบทความหนึ่งระบุว่า มีสุนัขเลี้ยงแกะที่ได้รับการแบ่งประเภทไว้เพียงสองพันธุ์เท่านั้นที่เป็นที่รู้จัก คือพันธุ์คอลลี่

(Collie)และพันธุ์ โอลด์ อิงลิช ชีพด็อก (Old English Sheepdog) ไม่มีหาง ในประเทศเบลเยียมนั้นเราจดจำ

สุนัขเลี้ยงแกะและสุนัขเลี้ยงห่านได้ในทันทีไม่ว่าขนของมันจะเป็นอย่างไร แต่ไม่เคยมีสโมสรหรือองค์กรใด

เคยให้คำอธิบายที่แน่ชัดเกี่ยวกับสายพันธุ์ของสุนัขเหล่านี้”ด้วยเหตุนี้ สโมสร Club du Chien de Berger Belge

จึงถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ. ศ. 2434ภายใต้การอุปถัมภ์ของสมาคม Société Saint-Hubert

สโมสร Club du Chien de Berger ได้ทำการสำรวจสถานภาพความบริสุทธิ์ของสายพันธุ์เบลเยียน เชพเพิร์ด

(Belgian Shepherd) ทางสมาคมเริ่มทำการพัฒนาสายพันธุ์เบลเยียน เชพเพิร์ด ให้ได้มาตรฐานด้วยการคัด

สุนัขที่มีต้นกำเนิดไม่ชัดเจนออกจากรายชื่อและนำแผนการผสมพันธุ์เข้ามาใช้เป็นครั้งแรก มีการรวบรวมสุนัขจาก

ชุมชนเมืองในกรุงบรัสเซลส์และจากจังหวัดบราบันท์ ( Brabant)โครงการนี้มีขึ้นในห้องตรวจโรคในวิทยาลัย

สัตว์แพทย์ที่เคอร์เก็ม(Cureghem) เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ. ศ. 2434 โดยสุนัขที่รวบรวมมาได้ทั้งหมด 117 ตัว

นั้นมีสายพันธุ์ที่หลากหลาย และมีความสูงถึงหัวไหล่ตั้งแต่ 50 ถึง 62 ซม. สีขนที่ปรากฏนั้นมีตั้งแต่สีดำ

ไปจนถึงสีน้ำตาลลายๆและสีเหลืองในการประชุมสามัญประจำวันที่ 3 เมษายน พ. ศ. 2435 สโมสร

Club du Chien de Berger Belge ได้กำหนดมาตรฐานสายพันธุ์ขึ้น โดยจำแนกสายพันธุ์ออกเป็นสามประเภท

โดยไม่ได้แยกสีขนอย่างชัดเจน ประกอบด้วยสายพันธุ์ขนยาว สายพันธุ์ขนสั้น และสายพันธุ์ขนหยาบ

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 25 ตุลาคม พ. ศ. 2439 สุนัขพันธุ์เบลเยียร เชพเพิร์ด ราว 40 ตัว ถูกนำมารวมกันและเสนอว่า

เป็นตัวแทนที่ดีที่สุดของสายพันธุ์ สุนัขสองตระกูลที่แสดงคุณลักษณะเด่นของสายพันธุ์ได้ดีที่สุดคือตระกูล

Picard of Nicolas Rose จาก Groenendael และตระกูลของ Poets J.-B. Jansen จาก Laeken

จุดประสงค์ของส่วนนี้คือการให้คำจำกัดความของสุนัขพันธุ์เชพเพิร์ดทั้งสามสายพันธุ์

( ขนยาว ขนสั้น และ ขนหยาบ) ต่อคณะกรรมการ เพื่อรับสุนัขพันธุ์เบลเยี่ยม เชพเพิร์ดเข้าลงบันทึก

ในหนังสือสตัดบุค(Studbook)หลักเกณฑ์มาตรฐานที่เริ่มใช้กันในช่วงปี พ.ศ. 2440-2441 ได้ระบุไว้ว่าสุนัขพันธ

ุ์เบลเยี่ยมเชพเพิร์ดจะต้องมีหางที่สมบูรณ์และหางจะต้องไม่ชี้ขึ้น จากการพิจารณาของคณะกรรมการ

ในอนาคต สุนัขพันธ์เบลเยี่ยมเชพเพิร์ดที่ไม่มีหางจะไม่ได้รับการคัดเลือกเมื่อ วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ.2441

งานนิทรรศการของสโมสร Schipperkes Club ถือเป็นครั้งแรกที่ สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยมเชพเพิร์ดสีดำขนยาว

ปรากฏต่อสาธารณชน โดยมิได้รวมอยู่กับสุนัขพันธุ์เชพเพิร์ดขนยาวสีอื่นๆ สุนัขเหล่านี้ได้รับชื่อว่า

“ เกรเนนเดล” “Groenendael”ชื่อ เกรเนเดล “Groenendael” และ มาลินัวส์ “Malinois” พึ่งได้มีการใช้ในรายชื่อ

อย่างเป็นทางการประมาณ กลางช่วงปี พ.ศ.2441-2442 เป็นต้นมา ในช่วงปี พ.ศ.2443 ศาสตราจารย์ Reul

คือผู้ตัดสินเพียงคนเดียวของการคัดเลือก สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยม เชพเพิร์ดเนื่องจากที่ศาสตราจารย์ Reul

เป็นผู้เชื่อมั่นในเรื่องการผสมพันธุ์ในสายพันธุ์เดียวกัน เขาได้เขียนไว้ว่า“ ความก้าวหน้าที่ได้รับได้ช่วงหลายปี

ที่ผ่านมานี้มีความพิเศษอย่างมาก งานนิทรรศการในวันอาทิตย์ประสบความสำเร็จมากเสียจนหลายคน

รู้สึกเสียดายที่งานได้จบลงและไม่ได้มีการจัดงานต่อถึงวันรุ่งขึ้น ผู้คนอยากที่จะกลับไปเห็นกลุ่มสุนัขที่ได้ถูกนำ

มาแสดง ซึ่งเต็มไปด้วยความสง่างาม และชื่นชมลักษณะที่โดดเด่นเกินใครของเหล่าบรรดาสุนัข

สุนัขเหล่านี้ได้ถูกแบ่งออกเป็นสามจำพวกอย่างชัดเจน เริ่มด้วย พันธุ์ขนสั้นสีน้ำตาลแกมเหลืองหน้าดำพันธุ์

สีดำขนยาว และ พันธุ์ขนหยาบสีเทาขี้เถ้า แต่ทั้งหมดนี้ก็คงจะเกิดขึ้นไม่ได้หากเราไม่ได้มีการผสมพันธุ์สุนัข

จากพ่อแม่ที่มีสายพันธุ์เดียวกัน หรือ หากผู้ผสมพันธุ์สุนัขลังเลที่จะผสมพันธุ์สุนัขจากสายพันธ์หรือครอบครัว

เดียวกันในเชิงมานุษยวิทยาการทำเช่นนี้ถือว่าเป็นการผิดศีลธรรมที่ค่อนข้างจะรุนแรง แต่การผสมพันธุ์สุนัข

ที่มีสุภาพแข็งแรงและมีความเกี่ยวข้องถือเป็นพี่เป็นน้องกันนั้นกลับให้ผลลัพธ์ที่โดดเด่นมากใน zootechnics.

หากเทียบกันกับพันธุ์ดั้งเดิมอย่างคอลลี่( Collie) หรือ บาร์ซอย(Barzoi) และ gun dogs สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยมเชพเพิร์ด

นั้นมีความเป็นมาที่ธรรมดาและใช้เวลาระยะหนึ่งในการตั้งสายพันธุ์ สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยมเชพเพิร์ดตัวแรกที่ได

้รับเข้าบันทึกใน หนังสือ The LOSH stud book ด้วยหมายเลข5847 คือ วอส (Vos) ที่มีขนสีน้ำตาลแกมเหลืองและ

มีหน้าสีดำ วอสเกิดในปีพ.ศ.2440 และเป็นพ่อของดิววิท (Dewet) หนึ่งในเสาหลักของสายพันธุ์มาลินัวส์(Malinois)

ในปีพ.ศ. 2441 ได้มีการให้สีเฉพาะกับ พันธุ์ขนหยาบ และในปีพ.ศ.2442 สำหรับ พันธุ์ขนสั้นและขนยาว: สีดำ

สำหรับพันธุ์ขนยาวสีน้ำตาลแกมเหลือง หน้าสีดำและ overlay สำหรับพันธุ์ขนสั้นสีเทาขี้เถ้าเข้ม สำหรับพันธ

ุ์ขนหยาบหลายคนไม่เข้าใจว่าเหตุใดสีอื่นๆถึงไม่ได้รับการเลือก ทำไมสีน้ำตาลแกมเหลืองซีด สีอิซาเบล

(isabel) และขนสั้นสีดำจึงไม่น่าสนใจ สุนัขพันธุ์ดีที่สีของขนไม่สอดคล้องกับมาตรฐานหลายตัวถูกขับออกจาก

งานแสดง ความไม่พอใจที่เกิดขึ้นจากเรื่องนี้ยังคงเป็นปัญหาถึงทุกวันนี้ สุนัขพันธุ์ดีจำนวนมากที่มีขนสีต่างไป

จากเกณฑ์มาตรฐานถือว่าไม่มีคุณสมบัติที่เหมาะสมนี่เป็นสาเหตุที่เราไม่เห็น สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยม เชพเพิร์ด

สีน้ำตาลแกมเหลืองทั้งขนยาว และขนสั้น รวมถึงสุนัขพันธ์มาลินัวส์ที่มีขนสีน้ำตาลแกมเหลืองซีดและผิวใต้

ขนสีขาว ในงานแสดงสุนัขในช่วงเดียวกันนี้ กลุ่มผู้เลี้ยงสุนัขพันธ์เบลเยี่ยมเชพเพิร์ดได้ก่อตั้งสโมสร Berger

Belge Clubสโมสรนี้ได้จัดงานแสดงสุนัขครั้งแรกที่เมืองเลเก้น ( Laeken) เป็นการอุทิศให้กับสุนัขตัวแรกที่ตกอย

ู่ภายใต้หลักการเรื่องสี สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยมเชพเพิร์ดขนหยาบสีน้ำตาลแกมเหลือง(fawn) ซึ่งต่อมาได้ชื่อว่า

เลเก้นนัวส์ (Laekenois).สโมสร Berger Belge Clubได้รับการก่อตั้งขึ้นในวันที่18 กรกฎาคม พ.ศ.2441 ที่เมืองเลเก้น(Laeken) และได้รับการแต่งตั้งเป็น Royal Berger Belge Club ในวันที่สโมสรครบรอบยี่สิบห้าปีหลายปีต่อมาหลังจากการก่อตั้งสโมสร Berger Belge Club ได้เกิดการแบ่งแยกในโลกของสุนัขพันธุ์เบลเยี่ยน สมาคม Société

Royale Saint-Hubert ได้เข้มงวดกับการดูแลสโมสรพิเศษต่างๆมากเกินไป หน้าทีของคณะกรรมการที่ดูแล

การผสมพันธุ์รวมถึงการตัดสินใจโดยไม่รับฟังการอุทธรณ์ใดใด อาทิเช่นในปี พ.ศ. 2447 จดหมายจากสมาคม

Soci?t? Royale Saint-Hubert ถึง ฝ่ายMalines Section ได้แสดงความเสียใจที่ไม่สามารถให้ใบประกาศนียบัตร

ผู้ชนะ จากการที่เรื่องนี้เป็นที่ทราบกัน สหพันธ์สมาคมสุนัขแห่งเบลเยี่ยม (F?d?ration des Soci?t? s Canines de

Belgique ) จึงได้รับการก่อตั้งขึ้น ที่เมือง บรัสเซลส์ ในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ.2448 สหพันธ์มีอำนาจครอบครอง

และรักษาสตัดบุค(studbook) ในนามของ”Livre des Origines Belge” หรือเรียกสั้นๆว่า LOB ในการประชุม

ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ.2448 ฝ่าย Malines Section ของ สโมสร Club du Chien de Berger Belge ได้ตกลง

ที่จะอยู่ภายใต้ สมาคม Soci?t? Royale Saint-Hubert และขอลาออกจากการเป็นสมาชิกของสโมสร Club du Chien

de Berger Belge ฝ่าย Malines Section ได้เป็นเอกเทศในนามของสมาคม'Soci?t? du Chien de Berger Belge'

ในงานแสดงสุนัขนานาชาติในเมือง Antwerp ( ซึ่งอยุ่ทางตอนใต้ของ velodrome) สุนัขหลายสายพันธุ์ต่างๆ

ได้เข้าร่วมในโครงการ การแสดงครั้งนี้จัดขึ้นโดย the Union Canine d'Anvers (Soci?t? Royale Saint-Hubert)

ในวันที่ 15 ถึงวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ.2450ชื่อ มาลินัวส์ (Malinois) , เกรเนนเดล(Groenendael) , เทอเวอเรน

(Tervueren)หรือ เลเก้นนัวส์(Laekenois) ยังไม่ได้ถูกใช้ในรายการชื่อหรือรายชื่อรางวัลในงานแสดงสุนัขครั้งนี้

สองปีต่อมา ชื่อ เกรเนนเดล (Groenendael) และ มาลินัวส์ (Malinois) ได้รับการใช้อย่างเป็นทางการ
ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2450 โดยพื้นฐานแล้ว มีเพียงมาตรฐานสองข้อสำหรับสายพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ด มาตรฐานที่

ว่าด้วยเรื่องสีที่มีความเฉพาะเจาะจงต่อประเภทของขนได้ถูกตีพิมพ์ในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ.2442 ในบทความ

จากวารสารรายสัปดาห์ “Chasse et P?che” เนื้อความที่เป็นทางการในยุคของ"Club du Chien de Berger Belge"

ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ.2457 สมาคมสุนัขพันธ์มาลินัวส์ (the Soci?t? Canine Malinoise) ( ก่อตั้งขึ้นในวันที่ 4

กรกฎาคม พ.ศ.2456) ได้จัดงานแสดงสุนัขครั้งที่สองในเมืองMalines ภายใต้การอุปถัมภ์ของ สมาคม the Soci?t?

Royale Saint-Hubert.รายชื่อที่อยู่ในการแสดงหกชุดของสุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดมีดังนี้

การแสดงที่ 1 : สุนัขพันธุ์มาลินัวส์(Malinois) เชพเพิร์ด

การแสดงที่ 2 : สุนัขพันธุ์เกรเนนเดล(Groenendael) สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีดำขนสั้น

การแสดงที่ 3 : สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีน้ำตาลแกมเหลืองขนยาว สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีเทาขี้เถ้า

ขนหยาบ สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีน้ำตาลแกมเหลืองขนหยาบผลจากการใช้งานในวันที่ 1 มกราคม

พ.ศ.2455 สมาคมRoyale Saint-Hubert ได้เป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์ F?d?ration Cynologique Internationale

หรือ F.C.I 6. วิวัฒนาการของมาตรฐานนี้ได้นำมาปรับใช้โดยสโมสร Club du Berger Belge ในปี พ.ศ.2452

และมาตรฐานนี้ได้ถูกตีพิมพ์ในฉบับที่สองของหนังสือ ‘Chien de garde, de d?fense et de police' ซึ่งเขียนโดย

โจเซฟ คูปเปล (Joseph Couplet) ผู้เป็นหนึ่งในคณะกรรมการของสโมสร du Chien de Berger Belge

ในการประชุมสามัญ (General Meeting) ของวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2451 สโมสร Club du Chien de Berger Belge

ได้พิจารณาให้สนธิสัญญาระหว่าง สหพันธ์และสมาคม Soci?t? Royale Saint-Hubert ไม่มีผลในการใช้อีกต่อไป

การหยั่งเสียงมหาชนออกมาว่าถึงแม้คนส่วนมากตกลงยอมรับในพันธมิตร ข้อตกลงสามารถใช้การได้ในกรณี

ได้มีการส่งไปที่สโมสรของทางสหพันธ์เท่านั้นในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ.2451 ตัวแทนของสหพันธ์ F?d?ration

des Soci?t?s Canines de Belgique ได้รวมตัวกันเพื่ออภิปรายการเรื่องล้มเลิกสหพันธ์ กลุ่มของผู้คัดค้านได้จัดงาน

แสดงสุนัขในวันที่ 13 ถึง 15 มิถุนายน ในเมืองบรัสเซลส์ ที่สวน Parc du Cinquantenaire โดยมีสุนัข 377 ตัวเข้าร่วม

ในงาน งานนี้เป็นงานแรกที่สโมสร Kennel Club Belge ที่เพิ่งตั้งขึ้นเพียงไม่นานจัดขึ้นในระหว่างที่มีการชุมนุม

ในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ.2452 สโมสร Club du Chien de Berger belge ตัดสินใจที่จะไม่เข้าร่วมสโมสร Belgian

Kennel Club หรือ B.K.C. แต่เลือกที่จะเป็นเอกเทศภายใต้รูปแบบทางกฎหมายของProfessional Union
อย่างไรก็ตามในการชุมนุมสามัญตามกฎหมายในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2363 ส่วนมากของที่ประชุมลง

คะแนนเสียงให้ฝ่ายพันธมิตรของB.K.C. การชุมนุมครั้งนี้ตกลงรับแนวคิดให้สุนัขขนยาวสีน้ำตาลแกมเหลือง

เป็นอีกหนึ่งพันธ์ที่ผ่านการยอมรับในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ.2454 สโมสร the Club du Chien de Berger Belge

ได้จัดงานแสดงสุนัขนานาชาติขึ้นเป็นครั้งที่ 20 ที่ Palais du Cinquantenaire ในเมืองบรัสเซลส์รายการได้กล่าว

ถึงการเข้าร่วมของการแสดงสี่การแสดงที่ได้รับความสนใจในชื่อต่างๆดัง

1. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีดำขนยาว ( เกรเนนเดล) (Groenendael)
2. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีน้ำตาลแกมเหลืองขนยาว ( เทอร์เวอเรน) (Tervueren)
3. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีน้ำตาลแกมเหลืองขนสั้นหน้าดำ( มาลินัวส์) (Malinois)
4. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีเทาขี้เถ้าเข้มขนหยาบ

ในงานแสดงสุนัขของสโมสร Kennel Club Belge ในปี พ.ศ.2455 สุนัขขนสั้นสีดำจำนวนหนึ่งได้ แสดงตัวในงาน

เช่นกันในปี พ.ศ. พันธ์ขนหยาบสีเทาขี้เถ้าได้ถูกแทนที่ด้วยพันธ์ขนหยาบในทุกสีวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ.2453

ได้มีการก่อตั้งสโมสร Groenendael Club ขึ้น จุดประสงค์ของสโมสรนี้คือการทำให้สุนัขพันธ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ด

สีดำขนยาวเป็นที่รู้จักมากขึ้นสโมสร Groenendael Club เป็นผู้ริเริ่มระบบการให้สายพันธ์ที่แท้(pedigree)
งานแสดงสุนัขครั้งแรกของสโมสร Groenendael Club ซึ่งจัดร่วมกันกับสโมสรอื่นๆมีขึ้นเมื่อวันที่ 23 และ 24

ตุลาคม พ.ศ.2453การแสดงมากมายของสุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดได้รับการเข้าร่วม รายการจากงานแสดง

สุนัขต่างๆอาทิเช่น งาน "Soci?t? Royale Saint-Hubert" Internationals ในปี พ.ศ.2466 และ พ.ศ.2467

งานแสดงสุนัขของสโมสร"Royal Kynos Club Li?geois" ในปี พ.ศ.2467 และ งานแสดงสุนัขของสโมสรมาลินัวส์

์(Malinois Club) ในปีพ.ศ.2468 ได้ทำรายการของสุนัขเชพเพิร์ดไว้ 8 สายพันธุ์ดังนี้
1. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดมาลินัวส์ (Malinois) ( สีน้ำตาลแกมเหลืองขนสั้นหน้าดำ)
2. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดขนสั้น ( นอกเหนือจากมาลินัวส์)
3. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ด เกรเนนเดล (Groenendael) ( สีดำขนยาว)
4. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีน้ำตาลแกมเหลืองขนยาว
5. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดขนยาว ( นอกเหนือจากสีน้ำตาลแกมเหลืองหรือดำ)
6. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดขนหยาบสีน้ำตาลแกมเหลือง
7. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดขนหยาบสีเทาขี้เถ้าเข้ม
8. สุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดขนหยาบ ( นอกเหนือจากสีน้ำตาลแกมเหลือง หรือ สีเทาขี้เถ้าเข้ม)
ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2471 สหภาพ "Union Cynologique Saint-Hubert หรือ U.C.S.H. ได้ถูกก่อตั้งขึ้นโดย

ข้อตกลงของการทบทวนอนุสัญญาเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ.2471 จากที่มาเหล่านี้ วันนี้เราจึงมีสายพันธุ์

ที่น่าจับตามอง มาลินัวส์ , สุนัขพันเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดขนสั้นที่มีตั้งแต่สีน้ำตาลแกมเหลืองจนถึงสีแดงเข้ม

หรือสีน้ำตาลและมีหน้าสีดำ


เกรเนนเดล , สุนัขพันเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีดำขนยาว


เทอร์เวอเรน , สุนัขพันเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีน้ำตาลแกมเหลืองขน


เลเกนนัวส์ , สุนัขพันเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดขนหยาบและสีขนมีตั้งแต่สีเทาขี้เถ้า จนถึง น้ำตาลแกมเหลือง (fawn)


สโมสร Kennel Club Belge ยังคงยอมรับเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดสีดำขนสั้น

มาตรฐานของสายพันธ์นั้นแตกต่างและหลากหลายตามสังคมและที่ตั้ง โดยเฉพาะในสี แต่ในช่วง 120 ปี

ที่ผ่านมาความเปลี่ยนแปลงมากมายก็เกิดขึ้นเช่นกัน เหตุผลสำคัญข้อหนึ่งของความหลากหลายที่มีนั้นได้ถูก

อธิบายโดย ชอง มารี วอง บูเซล (Jean marie Van Butsele) ในข้อความข้างล่างนี ในปี พ.ศ.2463

หลังจากความเสียหายที่เกิดขึ้นในสถานรับเลี้ยงสุนัขต่างๆช่วงสงครามในปีพ.ศ.2457-2461 ซึ่งได้กวาดล้าง

สุนัขพันธ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดของเราไปอย่างนับไม่ถ้วน สุนัขที่มีสีเหมือนกันและประเภทขนแบบเดียวกันก็ได้รับ

การยกเว้นให้ผสมพันธุ์กันได้ การผสมพันธุ์ระหว่างสุนัขพันธุ์ขนสั้นและขนหยาบก็ได้รับการอนุญาติเช่นกัน

การผสมพันธุ์บางกรณียังคงถือเป็นข้อห้ามอยู่ ( เช่นการผสมพันธุ์ระหว่าง พันธุ์ขนยาวและขนสั้น)

ช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่2 ในปี พ.ศ.2488 การจับคู่ผสมพันธุ์ที่แสดงให้เห็นข้างล่างนี้ได้รับการอนุญาติ

ให้เกิดขึ้นได้

1) พันธุ์ขนสั้นและขนยาว
2) พันธุ์ขนสั้นและขนหยาบ
3) การจับคู่พันขนหยาบสีต่างๆ
4) การจับคู่พันขนยาวสีต่างๆ

โอ บรีน (O’Breen) ตั้งข้อสังเกตุว่า การจับคู่สุนัขพันธุ์ขนยาวและขนสั้นในการเพิ่มจำนวนของสายพันธุ์

เทอเวอเรน(Tervueren) นั้น ผลที่ได้รับมักจะไม่ค่อยน่าพอใจ ในเรื่องของสีของตาที่ออกมาซีดเกิดไป

ซึ่งแน่ว่าไม่ใช่เรื่องที่ดีของการผสมพันธุ์ข้ามสายพันธุ์
สุนัขพันธุ์มาลินัวส์(Malinois) ไม่ได้มีตาสีเข้มอย่างที่เป็นที่ต้องการทั้งหมดส่วนใหญ่สีตาจะไม่เข้มมากนัก

แต่นี่เป็นประเด็นที่น่าให้ความสนใจในเรื่องของตระกูลของมัน ปัญหาหลักยังคงอยู่ที่การหลีกเลี่ยงการมีสุนัข

ที่มีความยาวของขนกึ่งสั้นกึ่งยาวและการที่ไม่ได้รับการดูแลจากผู้ที่มีประสบการณ์

ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2517 เป็นต้นมา การผสมพันธ์ข้ามสายพันธุ์ที่ต่างกันก็ได้ถูกกำจัดไปในที่สุด

และสุนัขขนสั้นสีดำก็ไม่เป็นที่จดจำอีกต่อไป ในมุมกลับกัน เริ่มจากวันที่ 1 มกราคม ปี พ.ศ.2522 เดียวกันนั้น

จากกฎของสหพันธ์ F?d?ration Canine Internationale ( หรือ F.C.I.) การผสมพันธุ์ที่มีความหลากหลายข้ามสาย

พันธุ์ที่มาจากCACIB ถือเป็นเรื่องต้องห้ามตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาการประชุมเสริมต่างๆได้ถูกจัดขึ้นในปี พ.ศ.2527

และพ.ศ.2534 แต่สำหรับในปี พ.ศ.2550 มีสุนัขเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดเพียง 4 สายพันธุ์เท่านั้นที่ได้รับการยอมรับ
มาตรฐานของสายพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ด (Belgian Shepherd) รวมถึงมาลินัวส์(Malinois) ได้แสดงอยู่ด้านล่างนี้

โดยนำมาจากข้อมูลของF.C.I เพื่อใช้ในการอ้างอิงลักษณะภายนอกโดยทั่วไป : เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดเป็นสุนัข

ขนาดกลาง มีขนาดที่เหมาะสมลงตัวรวมถึงความสง่างามและพลัง กล้ามเนื้อแข็งแรงและแห้ง สามารถอยู่ได้

ในบริเวณที่จำกัด มีความธรรมดา เคยชินกับชีวิตกลางแจ้งและเหมาะกับสภาพภูมิอากาศที่มีความหลากหลาย

และเปลี่ยนแปลงบ่อยของประเทศเบลเยี่ยมด้วยความลงตัวของรูปร่างและหัวที่เชิดขึ้น สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยน

เชพเพิร์ดสร้างความประทับใจให้ผู้พบเห็นในความแข็งแรงอันสง่างา มซึ่งได้กลายมาเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมา

ของตัวแทนที่ได้รับการเลือกในการผสมพันธุ์ ผู้ที่จะตัดสินสุนัขพันธ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดจึงมักจะมองที่ท่ายืน

ตามธรรมชาติโดยปราศจากการสัมผัสจากผู้ดูแล สัดส่วนที่สำคัญ : สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ด

สามารถอยู่ในที่ที่จำกัด The chest is let down to the level of the elbows. ความยาวของส่วนปากและจมูกเท่ากัน

กับหรืออาจยาวกว่าความยาวของส่วนหัวเล็กน้อยพฤติกรรม / นิสัยใจคอ : สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดเป็น

สุนัขที่มีความระวังระไว คล่องแคล่ว และเต็มไปด้วยความพลังงาน พร้อมที่จะกระโจนสู่กิจกรรมต่างๆอยู่เสมอ

นอกจากธรรมชาติของเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดที่มีทักษะในการดูแลฝูง มันยังได้ชื่อว่าเป็นสุนัขรักษาความปลอดภัย

ที่ดีที่สุดอีกด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเบลเยี่ยนเชพเพิร์ดเป็นผุ้อารักขาเจ้าของที่ดีเยี่ยม กล่าวไปแล้ว

เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดได้รวมคุณสมบัติที่จำเป็นของสุนัขเลี้ยงแกะ ผู้ดูแลและปกป้อง รวมถึงสุนัขรับใช้ไว้ด้วยกัน

ความมีชีวิตชีวา ธรรมชาติที่ตื่นตัวและมั่นใจ ไม่แสดงความตื่นกลัวแต่ก็ไม่ก้าวร้าว ได้แสดงให้เห็นในท่าทาง

การยืน และ สายตาที่บ่งบอกถึงความใส่ใจและตั้งใจของเบลเยี่ยนเชพเพิร์ด หากเราจะตัดสินสุนัขพันธุ์นี้เราควร

พิจารณาถึงอารมณ์ที่สงบนิ่งและความกล้าหาญของมัน ลักษณะของหัว : หัวเชิดขึ้น ความยาวพอเหมาะ

มีลักษณะเป็นเส้นตรง โครงหน้าโดดเด่น ส่วนของกระโหลกและส่วนปากและจมูกมีความยาวที่ใกล้เคียงโดยมีแนวแทยงที่ลงมารับกับส่วนของจมูกและปากได้อย่างดีซึ่งทำให้ลักษณะโดยรวมของส่วนหัวมีความสวยงาม

ที่ลงตัวบริเวณกระโหลก:สัดส่วนความกว้างพอเหมาะกับความยาวของหัว หน้าผากเรียบแบนส่วนหน้าไม่ชัด

เจนมากนักคู่ขนานไปกับส่วนของปากและจมูก ส่วนท้ายทอยยื่นออกมาเล็กน้อย คิ้วและส่วนโค้งของกระดูก

แก้มไม่โดดเด่นดั้งจมูก: มีมุมหักพอสมควรบริเวณใบหน้า: จมูก: สีดำ. ขากรรรไกรปากและจมูก:

ความยาวปานกลาง มีโครงที่สวยได้รูปด้านใต้ของตา แคบลงมาเล็กน้อยถึงส่วนของจมูกเหมือนรูปลิ่มที่ยาว

ออกมา ส่วนดั้งยาวตรงและคู่ขนานไปกับเส้นของหน้าผาก ส่วนของปากมีการแยกที่เหมาะสม เมื่อเปิดปากรอย

ประสานของส่วนริมฝีปากจะถูกดึงกลับไปด้านหลัง ขากรรไกรแยกกันอย่างได้รูปปาก : บาง แข็งแรง ริมฝีปาก

ตึงสีดำขากรรไกร/ ฟัน: ฟันขาวแข็งแรงเรียงอย่างสม่ำเสมอและสวยงามในขากรรไกรที่ได้รูป ขบแบบกรรไกร

และขบแบบเสมอซึ่งเป็นที่ชื่นชมกันในหมู่คนเลี้ยงสัตว์ ก็ได้รับการยอมรับ จำนวนและลักษณะการขึ้นของฟันมี

ีความสมบูรณ์ตามมาตรฐาน ฟันกรามหน้า (2 P1) ที่หายไปและ ฟันกราม (M3 ) ไม่ถูกนำมาพิจารณา

แก้ม : แห้งและค่อนข้างแบน แต่มีกล้ามเนื้อ

ตา: ขนาดกลางไม่ถลนและไม่กลวงโบ๋ รูปร่างรีคล้ายถั่วแอลมอนด์ ลาดเอียงเล็กน้อย สีน้ำตาล ออกไปทางเข้ม

ขอบหนังตาสีดำ นัยน์ตาแสดงความแน่นอน มีชีวิตชีวา และพร้อมที่จะเรียนรู้อยู่เสมอ


หู: ขนาดค่อนข้างเล็ก ตั้งตรง มีลักษณะเป็นสามเหลี่ยมที่ชัดเจน ด้านนอกได้สมดุลปลายหูชี้ตั้งตรงเมื่อตื่นตัว

คอ :ลักษณะโดดเด่น ยาวออกมาเล็กน้อย ตั้งตรง กล้ามเนื้อสวยและแข็งแรง ความกว้างสอดคล้องกับส่วน

หัวไหล่ โดยไม่มีเหนียง หลังคอมีลักษณะโค้งได้รูป

ลำตัว:แข็งแรงแต่น้ำหนักไม่มาก ความยาวจากหัวไหล่ไปถึงส่วนก้นมีความสมดุลกันกับส่วนที่สูงที่สุดของหลัง
ส่วนบน: ส่วนบนของหลังและสะโพกมีลักษณะเป็นเส้นตรงแข็งแรง
ส่วนที่สูงที่สุดของหลัง : มองเห็น ชัดเจน .
หลัง: แข็งแรง สั้นและมีกล้ามเนื้อที่กระชับสวยงาม
สะโพก: แน่นแต่ไม่สูง มีความกว้างพอเหมาะ กล้ามเนื้อกระชับสวยงาม
ส่วนที่สูงที่สุดของสะโพก: กล้ามเนื้อกระชับสวยงาม ลักษณะลาดลงเพียงเล็กน้อย ความกว้างพอเหมาะ

ไม่มากจนเกินไปหน้าอก: ค่อนข้างกว้างแต่ลาดลงอย่างพอเหมาะ ซี่โครงส่วนบนมีลักษณะโค้ง หากมองจากส่วนหน้าของหน้าอกจะเห็นว่ามีความกว้างในระดับหนึ่ง แต่ไม่แคบจนเกินไป
Underline : เริ่มจากใต้หน้าอกและตามแนวโค้งขึ้นมาถึงส่วนท้องซึ่งไม่ได้ห้อยยานหรือ ตึงแน่น แต่ มีความ

โค้งของเส้นและกล้ามเนื้อที่สวยงาม

หาง: อยู่ในตำแหน่งที่พอเหมาะ กล้ามเนื้อแข็งแร็งในส่วนฐาน ความยาวปานกลาง อาจยาวไปจรดข้อเท้าหลัง

หรือยาวกว่าเล็กน้อย หางลักษณะตกลงและปลายงอนขึ้นในระดับเดียวกับข้อเท้า หางจะยกสูงขึ้นเมื่อมี

การเคลื่อนไหว although without passing the horizontal, the curve towards the tip becoming more accentuated,without ever at any time forming a hook or deviation.

ส่วนขา
FOREQUARTERS:
โดยรวม: กระดูกแข็งแรงแต่น้ำหนักไม่มาก; กล้ามเนื้อแห้งและแข็งแรง; ขาหน้าตั้งตรงจากทุกด้านและคู่ขนานกันอย่างสมบูรณ์แบบเมื่อมองจากด้านหน้า
หัวไหล่: กระดูกหัวไหล่ยาวและลาดเอียง, ยึดติดแน่น, ทำมุมที่สมดุลกับกระดูกขาประมาณ 110-115องศา
Upper arm: ยาวและทำมุมลาดเอียงที่พอเหมาะ
ข้อศอก: แข็งแรงได้รูปไม่ยื่นออกหรืองอเข้า
ขาหน้าforearm: ยาวและเหยียดตรง.
ข้อเท้า(carpus): แข็งแรงและสะอาด.
กระดูกอุ้งเท้า (metacarpus): แข็งแรงและสั้น เพื่อการตั้งฉากกับพื้น ลาดเอียงไปข้างหน้าเล็กน้อย
เท้า: กลมลักษณะคล้ายเท้าแมว นิ้วเท้าชิดติดกันโค้งได้รูป อุ้งเท้าหนาและยืดหยุ่น เล็บสีดำแข็งแรง
HINDQUARTERS :
โดยรวม: กระดูกแข็งแรงแต่น้ำหนักไม่มาก; ขาหลังตั้งตรงและคู่ขนานกันอย่างสมบูรณ์เมื่อมองจากด้านหลัง

ขาส่วนบน : ความยาวขนาดกลาง กว้างและกล้ามเนื้อแข็งแรง
Stifle : approximately on the plumb line from the hip; normal stifle angulation.
ขาส่วนล่าง: ความยาวขนาดกลาง กว้างและกล้ามเนื้อแข็งแรง
ข้อเท้า: ชิดกับพื้นดิน กว้างและมีกล้ามเนื้อ ทำมุมที่สมดุล
กระดูกฝ่าเท้าหลัง (metatarsus): กล้ามเนื้อแน่นและกระชับ มีรูปร่างสั้น เล็บหรือนิ้วเท้า (dewclaws ) ไม่เป็นที่นิยม.
เท้า: อาจมีลักษณะเป็นวงรีเล็กน้อย นิ้วเท้าโค้งและชิดติดกัน อุ้งเท้าหนาและมีความยืดหยุ่น เล็บแข็งแรง

และมีสีเข้มท่าทางการเดิน / การเคลื่อนไหว:ท่าทางการเดินมีชีวิตชีวาและเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ

สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดเป็นพันธุ์ที่วิ่งกระโดดได้อย่างรวดเร็ว แต่การเคลื่อนไหวตามปกติของพวกมันคือ

การเดินและโดยเฉพาะอย่างยิ่งการวิ่งเหยาะๆ; ขาทั้งสี่เคลื่อนที่อย่างคู่ขนานไปกับแนวราบของลำตัว เมื่อความ

เร็วเพิ่มขึ้นเท้าทั้งสี่จะเลื่อนมาชิดกับส่วนกลางลำตัวมากขึ้น เมื่อวิ่งเหยาะตำแหน่งของเท้าก็จะอยู่ในระดับปกติ

การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างสม่ำเสมอและธรรมชาติที่มาจากแรงของขาหลัง ส่วนบนของลำตัวยังคงได้รูปใน

ขณะที่ขาหน้าไม่ยกสูงจนเกินไป สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดมักจะเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาโดยไม่เหน็ดเหนื่อย

การย่างก้าวของพวกมันเป็นไปอย่างว่องไวและมีชีวิตชีวาอยู่เสมอสุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ด สามารถรับมือ

กับการเปลี่ยนทิศทางกระทันหันในขณะที่อยู่ในความเร็วสูงได้อย่างไม่มีปญหา ด้วยความที่สุนัขพันธุ์เบลเยี่ยน

เชพเพิร์ดมีลักษณะที่ร่าเริง และ ชอบที่จะพิทักษ์และอารักขา มีความไปได้อย่างมากที่มันมักจะเดินเป็นวงกลม

ลักษณะของผิว : ยืดหยุ่นแต่ก็มีความตึงทั่วร่างกาย ขอบริมฝีปากและหนังตามีสีที่เด่นชัดเจนขนชั้นนอก(coats)

และความหลากหลาย: เนื่องจากว่าขนชั้นนอกของสุนัขพันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ดนั้นมีความหลากหลาย

ในด้านความยาว ทิศทางการเรียงเส้น ลักษณะภายนอกรวมถึงสี มันจึงกลายมาเป็นเกณฑ์ในการแยกประเภท

ของสุนัขทั้ง 4 สายพันธุ์ ดังนี้ : เกรเนนเดล ( the Groenendael ) , เทอร์เวอเรน ( the Tervueren), มาลินัวส

์(the Malinois ) และ เลเก้นนัวส์ (the Laekenois) สุนัขทั้งสี่สายพันธุ์นี้จะถูกตัดสินแยกกันและแต่ละพันธุ์ก็จะได้รับ

ชื่อ C.A.C., a C.A.C.A.B. หรือ a reserve title.

ลักษณะของขน: ไม่ว่าจะเป็นสายพันธุ์ใดขนจะต้องหนาและมีพื้นผิวที่ดีและมีขนชั้นรองปกคลุมอย่างชัดเจน

A. ขนยาว: ขนจะสั้นบริเวณหัว ด้านนอกของหู และขาส่วนล่าง ยกเว้นส่วนด้านหลังของขาหน้าซึ่งมีขนยาวนุ่ม

จากข้อศอกมาจนถึงข้อเท้าเรียกว่าFringesในส่วนของลำตัวขนจะยาวและนุ่มกว่า ขนจะเยอะกว่าในบริเวณคอ

และอกซึ่งทำให้มีลักษณะเหมือนคอเสื้อผู้หญิงที่มีลักษณะเป็นระบายหรือผ้ากันเปื้อน

The opening of the air is protected by thick tufts of hair. From the base of the air the hair is upright and framesthe head. ส่วนหลังของขาจะมีขนมากจนมีลักษณะเป็นกระโปรงที่สะโพก ส่วนหางมีขนยาวหนามีลักษณะเหมือนขนนกเกรเนนเดล(The Groenendael )และเทอร์เวอเรน(the Tervueren ) เป็นพันธุ์ขนยาว


B. ขนสั้น: ขนบริเวณหัวจะสั้นเป็นพิเศษ รวมถึงบริเวณด้านนอกของหูและส่วนล่างของขา ส่วนที่เหลือของลำตัว

ขนจะสั้น ส่วนหางและคอนั้นจะมีขนเยอะกว่าส่วนอื่นๆซึ่งทำให้มีลักษณะเหมือนปกคอเสื้อผู้หญิงที่เป็นระบาย

เริ่มจากโคนหูยาวมาจนถึงคอ ด้านหลังของขาทั้งสี่ก็ปกคลุมไปด้วยขนที่ยาว หางนั้นมีรูปร่างเหมือนรวงข้าว

แต่ไม่มีลักษณะเป็นขนนกสุนัขพันธุ์มาลินัวส์เป็นพันธุ์ขนสั้น


C. ขนหยาบ: สิ่งที่โดดเด่นของพันธุ์ขนหยาบคือความหยาบและความแห้งของขนซึ่งยังมีลักษณะยุ่งกระเซิง

ส่วนของลำตัวขนจะมีความยาวประมาณ 6 ซ.ม. แต่จะสั้นกว่าในส่วนบนของปาก(muzzle) หน้าผากและขา

ขนบริเวณรอบดวงตาและบริเวณปาก(muzzle) ไม่ควรจะยาวเกินไปจนบดบังรูปร่างของส่วนหัว แต่ขนบริเวณ

ปาก(muzzle) นั้นก็จำเป็นจะต้องมีอยู่พอสมควร หางไม่ควรมีลักษณะฟูเป็นขนนกสุนัขพันธุ์เลเก้นนัวส์เป็นพันธ

ุ์ขนหยาบ


สี : Mask: สำหรับพันธุ์เทอร์เวอเรน Tervueren และ มาลินัวส์ Malinois the mask จะต้องมีความชัดเจนเด่นชัด

และล้อมรอบส่วนบนและล่างของปาก มุมปาก และหนังตา เป็นสีดำกลืนกัน ข้อจำกัดอย่างน้อยที่สุดของ

ตำแหน่ง 6 จุดดังนี้ซึ่งสีผิวจะต้องมีสีดำตามกำหนด เริ่มจาก หูทั้งสองข้าง, หนังจาด้านบนทั้งสองข้างและ

ริมฝีปากทั้งบนและล่าง


Black overlay: สำหรับพันธุ์ เทอร์เวอเรนและมาลินัวส์ overlay สีดำหมายถึง ขนที่มีปลายเป็นสีดำซึ่งมีเงา

เป็นสีพื้นฐานของมัน ส่วนที่เป็นสีดำนี้ is in any case “flamed” และจะต้องไม่เป็นปื้นหรือเป็นลาย(brindle)

ในพันธุ์เลเก้นนัวส์ (Laekenois) เงาสีดำจะเห็นได้ชัดกว่าเกรเนนเดล(Groenendael): สีดำเหมือนกันหมด


เทอร์เวอเรน(Tervueren): สีน้ำตาลแกมเหลือง และมี overlay สีดำ หรือ สีเทาและมี overlay สีดำ กับ black mask

อย่างไรก็ตาม สีน้ำตาลแกมเหลืองที่มี overlay สีดำก็ยังได้รับความนิยมมากกว่าแบบอื่น สีน้ำตาลแกมเหลือง

(fawn) ต้องมีความเข้มที่สม่ำเสมอไม่ซีดหรือจาง สุนัขตัวใดที่มีขนชั้นนอกเป็นสีอื่นนอกเหนือจากสีน้ำตาล

แกมเหลืองที่มี overlay สีดำ หรือ ความเข้มของสีไม่ได้ตามมาตรฐาน ก็ไม่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มชั้นยอด

มาลินัวส์ (Malinois): สีน้ำตาลแกมเหลืองที่มี overlay สีดำ และ mask สีดำเท่านั้น

เลเก้นนัวส์(Laekenois): สีน้ำตาลแกมเหลืองที่มีร่องรอยของoverlay สีดำซึ่งปรากฎให้เห็นส่วนมากในบริเวณ

ปาก(muzzle) และหาง


สำหรับทุกพันธุ์: สีขาวบริเวณหน้าอกและนิ้วเท้ายังได้รับการยกเว้น ขนาด น้ำหนัก และสัดส่วน:


ส่วนที่สูงที่สุดของหลัง: น้ำหนักที่สมบูรณ์กับส่วนที่สูงที่สุดของหลังอยู่ที่น้ำหนักโดยเฉลี่ยถึง 62 ซม.
สำหรับตัวผู้และ ถึง 58 ซม.สำหรับตัวเมียข้อจำกัด: น้อยกว่า 2 ซม.และ มากกว่า 4 ซม.

น้ำหนัก: ตัวผู้ จะหนักประมาณ 25-30 กก. ตัวเมีย จะหนักประมาณ 20-25 กก.

สัดส่วน: ความสูง 62 ซม.สัดส่วนปกติเทียบกับสุนัขตัวผู้พันธุ์เบลเยี่ยนเชพเพิร์ด

  • ความยาวของลำตัว ( จากหัวไหล่สู่สะโพก): 62 ซม.
  • ความยาวของหัว : 25 ซม.
  • ความยาวของปาก (muzzle): 12,5 – 13 ซ.ม.

ข้อบกพร่อง :คุณสมบัติที่ต่างออกไปจากข้อที่กล่าวมานั้นถือเป็นข้อบกพร่อง ความรุนแรงของแต่ละข้อบกพร่องควรจะ

เป็นสิ่งที่นำมาพิจารณาประกอบ

  • ลักษณะภายนอกโดยทั่วไป :ตัวเป็นก้อนขาดความสง่างามผอมบางเกินไปความยาวของตัวไม่ได้
  • ้สัดส่วนกับความสูงมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า
  • หัว : ใหญ่และน้ำหนักมากเกินไป ไม่สมดุล ไม่มีรูปหน้าและมุมองศาที่สวยงาม,; หน้าผากกลมเกินไป;
  • ดั้งจมูกหักมากเกินไปหรือแบนเกินไป; ปาก(muzzle)สั้นหรือแคบเกินไปจมูกแบบโรมันคิ้วนูน
  • ส่วนโค้งของกระดูกแก้มเด่นชัดเกินไป
  • จมูก ปาก และหนังตา :มีร่องรอยของสีที่ไม่ถูกต้อง
  • จำนวนและลักษณะของฟัน : ฟันตัดเรียงตัวไม่สวยงาม. ข้อบกพร่องที่สำคัญ: ฟันหน้าขาดไป 1 ซี่ (1 I),
  • ฟันกรามหน้า2, 1 ซี่ (1 P2), ฟันกรามหน้า3, 1 ซี่ (1 P3) หรือ ฟันกรามหน้า1, 3 ซี่ (3 P3).
  • ตา : สีอ่อน, ลักษณะกลม หู :ใหญ่ยาวฐานกว้างเกินไปหูตกหรือพับเข้าหรือหักออก
  • คอ : แคบบาง สั้น หรือ หดลึกเข้าไป. ลำตัว : ยาวเกินไป; โครงกระดูกทรวงอกกว้างเกินไป (cylindrical).
  • ส่วนบนของหลัง : แบนและต่ำ.
  • Topline :หลังและซี่โครงยาวไม่แข็งแรงย้อยลงหรือโค้งงอ
  • ส่วนสูงสุดของสะโพก( Croup ) : ลากเอียงมากเกินไป,มีขนาดใหญ่เกินไป
  • Underline : ย้อยลงมามากหรือน้อยเกินไป; มีพุงมากเกินไป.
  • หาง : อยู่ในตำแหน่งต่ำเกินไป; หางชี้ขึ้น,มีลักษณะงอเป็นตะขอหรือผิดปกติ
  • ขา : กระดูกเบาหรือหนักจนเกินไป ท่ายืนไม่สมดุล ( ตัวอย่างเช่น ขาหน้าลาดเอียงมากเกินไป หรือ
  • ขอเท้าอ่อน ไม่แข็งแรง) จากด้านหน้า ( เท้าหักเข้าหรือออก หรือส่วนข้อศอกยื่นออก ฯลฯ หรือ
  • จากด้านหลัง ( ขาหลังใกล้กันเกินไป, หรือห่างกันเกินไป หรือมีลักษณะเป็นทรงกระบอก, ข้อเท้า
  • หักเข้าหรือออก, ฯลฯ);มุมไม่ได้สมดุลเท้า : แยกออก.ท่วงท่าการเดิ น : เดินเข้ามาใกล้มาก,
  • ช่วงก้าวสั้นเกินไป, พลังงานน้อย, poor back transmission, high stepping action.
  • ขนชั้นนอก : ทั้งสี่สายพันธุ์: ขนชั้นรองน้อยเกินไป

เกรเนนเดล( Groenendael) และเทอร์เวอเรน(Tervueren) : ขนหยิก เป็นคลื่น และเป็นปุยคล้ายขนแกะ;ขนสั้นเกินไป.
มาลินัวส์ (Malinois): ขนกึ่งยาวในบริเวณที่ควรจะสั้น; ขนนุ่ม; ขนหยาบ สาก กระจายอยู่ใต้ขนชั้นนอกที่สั้น

หรือเป็นคลื่น
เลเก้นนัวส์(Laekenois): ขนยาวเกินไป นิ่ม เป็นคลื่น หงิกงอหรือสั้น มีขนเส้นเล็กกระจายเป็นปอยๆในขนหยาบ

ขนยาวเกินไปในบริเวณตาหรือคาง หางเป็นพุ่ม

  • สี : ทั้งสี่สายพันธุ์: รอยสีขาวที่อกมีลักษณะเหมือนเนคไท สีขาวบริเวณเท้าที่เลยนิ้วเท้าออกไป

เกรเนนเดล (Groenendael) : รอยแต้มสีแดงบนขนชั้นนอก; สีเทาบริเวณสะโพก
เทอร์เวอเรน(Tervueren): สีเทา
เทอร์เวอเรน(Tervuren) และมาลินัวส์(Malinois): มีลาย; overlay สีดำที่มากหรือน้อยเกินไป หรือ มีรอยแต้ม

กระจายตามลำตัว not enough mask.
เทอร์เวอเรน(Tervueren), มาลินัวส์(Malinois) และ เลเก้นนัวส์ (Laekenois): สีน้ำตาลแกมเหลืองอ่อนซีดเกินไป;

สีพื้นที่อ่อนเกินไป, ถือเป็นข้อบกพร่องที่สำคัญ

  • อารมณ์และนิสัย : ขาดความมั่นใจหรือประหม่าเกินไป

ข้อบกพร่องที่ทำให้ขาดคุณสมบัติ :

  • อารมณ์และนิสัย : แสดงความก้าวร้าวหรือตื่นตะหนกง่า
  • ลักษณะภายนอกโดยทั่วไป : ขาดคุณสมบัติที่สุนัขพันธุ์นี้พึงมี.
  • จำนวนและลักษณะของฟัน : ขากรรไกรบนโผล่ออกมา; ฟันหน้าของขากรรไกรล่างยื่นออกมา ,
  • even if contact is not lost (reverse scissor bite); crossbite; ขาดเขี้ยวไป 1 ซี่ (1 C), ฟันตัดบน 1 ซี่ (1 P4)
  • หรือ ฟันตัดล่าง (1 M1), ฟันกราม 1 ซี่ (1 M1 - ขากรรไกรบน- หรือ 1 M2; M3 ไม่นำเข้ามาพิจารณา), one
  • ฟันกรามหน้า 3, 1 ซี่ (1 P3) และฟันซี่อื่นๆอีก 1 ซี่หรือทั้งหมดรวม 3 ซี่ ( ไม่รวมวันกรามหน้า1)หรือมาก
  • กว่านั้น
  • จมูก ปาก และหนังตา :มีสีที่ผิดเพี้ยน
  • หู :ห้อยลงหรือตั้งขึ้นแบบไม่เป็นตามธรรมชาติ
  • หาง :หางกุดหรือถูกทำให้สั้นโดยกำเนิดหรือโดยการตัดหางชี้สูงม้วนเป็นวงแหวนหรือโค้งงอ
  • ขนชั้นนอก :ขาดขนชั้นรอง
  • สี : สีใดๆก็ตามที่ไม่สอดคล้องกับข้อมูลของแต่ละพันธุ์ มีรอยสีขาวกระจายที่บริเวณหน้าอก
  • โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อกระจายไปถึงบริเวณคอ สีขาวที่เท้าแผ่ออกไปถึงครึ่งหนึ่งของกระดูกนิ้วเท้า
  • ด้านหน้าหรือด้านหลังจนมีลักษณะเหมือนเป็นถุงเท้า รอยสีขาวที่ใดก็ตามที่นอกเหนือจากหน้าอกและ
  • นิ้วเท้า lack of mask, รวมถึงปาก(muzzle) ที่สีอ่อนกว่าส่วนขนชั้นนอก สำหรับพันธุ์เทอร์เวอเรน
  • (Tervueren) และ มาลินัวส์ (Malinois)
  • ขนาด : นอกเหนือจากข้อกำหนด

N.B. : สุนัขตัวผู้ควรจะมีลูกอัณฑะสองอันและอยู่ในถุงอัณฑะที่สมบูรณ์

การผสมพันธุ์ข้ามสายพันธุ์ ( Cross Breeding) :
การผสมพันธุ์ข้ามสายพันธุ์ถือเป็นเรื่องต้องห้าม ยกเว้นในกรณีพิเศษที่สำคัญเท่านั้น เมื่อข้อห้ามนี้ได้ถูก

ยกเลิกโดยคณะกรรมการการผสมพันธุ์อย่างเหมาะสมและเป็นทางการ ( ข้อความ 1974, จัดทำขึ้นในกรุงปารีส).

ความสับสนระหว่างสุนัขใช้งานในการกีฬาและสุนัขอารักขา

คำจำกัดความของสุนัขทั้งสองประเภทนี้มักจะทำให้เกิดข้อถกเถียงกันอยู่เสมอข้อมูลดังต่อไปนี้เป็นข้อมูลที่

เป็นความคิดเห็นของทางเรามิใช่การตัดสินที่แน่ชัดอย่างใดและไม่ใช่ข้อสรุปอธิบายสุนัขใช้งานในการกีฬา

แต่เป็นข้อมูลโดยย่อเพื่อชี้ความต่างระหว่างสุนัขใช้งานในการกีฬาและสุนัขอารักขากีฬาหรือการฝึกสุนัข

ใช้งานเพื่อกีฬาที่เป็นที่รู้จักกันนั้นมีอยู่มาก อาทิเช่น Schutzhund (IPO คือ การวัดระดับนานาชาติที่เทียบเท่ากับ

Schutzhund) KNPV the Dutch Police sports system, มอนดิโอ ริง (Mondio Ring), เบลเยี่ยน ริง (Belgian Ring)

เฟรนช์ ริง (French Ring) และ PSA ในสหรัฐอเมริกาการฝึกต่างๆนี้ถูกเรียกว่ากีฬาซึ่งมันก็ถือว่าเป็นกีฬาชนิดหนึ่ง

ในการฝึกหลายๆรูปแบบ มักจะมีขั้นตอนที่เรียกว่า อารักขา (protection) บางด่านก็จะเข้มงวดมาก

แต่ ส่วนมาก อย่างเช่นใน การฝึกแบบ Schutzhundบรรดาสุนัขมักจะเห็นเป็นการเล่นมากกว่าในกีฬา Schutzhund

สุนัขจะถูกฝึกให้มุ่งไปที่ปลอกแขน และมักจะเป็นจุดสำคัญจุดเดียวที่สุนัขมักจะให้ความสนใจ การแข่งขันของ

Schutzhund มีรากฐานอยุ่บนรูปแบบที่เข้มงวด การประเมิณจะมีตลอดการแข่งขันโดยจะดูที่ลักษณะบางประการ

อาทิเช่น ความกล้าหาญ ความสามารถในการกัด การเชื่อฟัง และการแสดงออกทางอารมณ์ของสุนัขโดยทั่วไป

ไม่ใช่ความคิดเห็นของเราในเรื่องการแข่งขันสุนักอารักขากีฬาของ KNPV มีความคล้ายกันกับการฝึกสุนัข

อารักขามากกว่าในหลายๆด้านแต่ ก็ยังถือเป็นกีฬาอยู่ วิธีการHandling อย่างเช่น การ heeling ยังเข้มงวดน้อย

กว่ากีฬาของ Schutzhund โดยทั่วไปแล้วจะมุ่งไปที่การทำให้สำเร็จมากกว่าจะเน้นที่รูปแบบหรือสไตล์การทำ

อย่างของ Schutzhundกีฬาของ KNPV แสดงให้เห็นความสามารถของสุนัขในหลายๆทางที่คล้ายกับกีฬาของ

Schutzhund แต่ในด่านอารักขา จะเน้นความกระฉับกระเฉงมากกว่าความแตกต่างในด้านอื่นๆก็ยังคงมีให้เห็น

อย่างเช่น ในการตามรอย ของ Schutzhund จะ ยุ่งยากซับซ้อนกว่า KNPV ในขณะที่ KNPV จะแสดงถึง

การออกกำลังกายที่สมจริงและจริงจังมากกว่า การว่ายน้ำ และ การเรียกตัวกลับจากการเข้าโจมตีก่อนที

ี่จะกัด อย่างไรก็ตามสุนัขที่ได้รับ KNPV PH1 นั้นไม่ถือเป็นสุนัขตำรวจมอนดิโอ ริง (Mondio Ring)

เบลเยี่ยน ริง (Belgian Ring) และกีฬาอื่นๆมีการโจมตีและด่านอารักขาที่รุนแรงกว่าและไม่ค่อยมีการเบน

ความสนใจไปสู่สิ่งอื่น การฝึกเหล่านี้น่าสนใจและท้าทายมากสำหรับทั้งสุนัขและผู้ดูแล อย่างไรก็ตามนี่ก็เป็น

เพียงกีฬาผู้คนมักจะเข้าใจแนวคิดหลักในเรื่องของสุนัขใช้งานและสุนักอารักขาแบบผิดๆ

ผู้คนที่ไม่ได้คลุกคลีในวงการกีฬาของสุนัขใช้งานมักจะกลัวเวลาต้องมาเผชิญหน้ากับสุนัขใช้งานที่ได้รับ

การฝึกเพื่อการกีฬาโดยคิดไปว่ากำลังเผชิญหน้ากับสุนัขที่พร้อมจะโจมตีเมื่อสุนัขได้รับการฝึกในด้าน

การอารักขา มันจะมีความสามารถในหลายๆด้านของกีฬาต่างๆที่ได้กล่าวมา แต่ประเด็นที่มุ่งเน้นมิได้อย

ู่ที่รูปแบบ เท่ากับอยู่ที่การควบคุมความสามารถของสุนัขในการทำภารกิจให้สำเร็ว

ภารกิจที่ว่านั้นแตกต่างกันไปตามความต้องการของเจ้าของหรือผู้ดูแลสุนัข

สุนัขตำรวจและสุนัขทหารจะได้รับการฝึกเพื่อภารกิจที่ต่างออกๆไปเราควรนึกได้ว่า

การฝึกสุนัขอารักขาเพื่อการกีฬานั้นมักจะยากกว่า การฝึกสุนัขใช้งานเพื่อมาเป็นสุนัขอารักขา

เมื่อเป็นเช่นนั้น บรรดาสุนัขอารักขาก็ไม่สามารถจะเข้าสู่วงการการกีฬา (sports career) ได้

สุนัขฝึกที่โด่งดังในอดีตที่เป็นต้นตระกูลของสุนัขฝึกสยามคราวน์

เราได้เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ในเว็บไซต์แล้วว่า ก่อนที่จะก่อตั้งบริษัทสยาม คราวน์ ขึ้นมานั้น เราได้คำนึงถึงชาติกำเนิดของสุนัขที่เราจะนำมาเลี้ยงและคาดคำนวณถึงการผสมพันธุ์ที่จะมีขึ้นไว้เป็นอย่างดี เมื่อคิดถึงการผสมพันธุ์ เราได้ตั้งใจไว้ว่าจะหาวิธีที่จะถ่ายทอดคุณลักษณะเด่นจากสุนัขรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง โดยเน้นความมั่นคงทางอารมณ์ ความแข็งแรงบึกบึน การกัดที่มีประสิทธิภาพ การเชื่อฟังคำสั่ง ความสามารถ

ในด้านต่างๆ การมี ball drive ที่สูง ซึ่งเราเชื่อว่าเป็นส่วนสำคัญสำหรับการฝึกสุนัขให้ได้ผลในอนาคต และแน่นอน

การมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงในบรรดาสุนัขฝึกพันธุ์มาลินัวส์ที่ชนะการแข่งขันต่างๆ ทุกวันนี้ เราสามารถสืบสาวต้นตระกูลไปได้ถึงแชมป์เก่าในอดีต ชื่อสุนัขชื่อเดียวกันนี้มักปรากฏบนรายชื่อสายตระกูล

ที่ผ่านมา ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่การรับรองว่าลูกสุนัขที่คลอดออกมาจะมีคุณสมบัติดีเยี่ยม แต่อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าสุนัขรุ่นก่อนๆ นั้นมีความสามารถในการถ่ายทอดคุณลักษณะเด่นหลายประการจาก

รุ่นสู่รุ่นได้ สุนัขที่จะกล่าวถึงต่อไปนี้คือบรรพบุรุษของสุนัขในความดูแลของเรา รายชื่อนี้ยังไม่ใช่รายชื่อที่

สมบูรณ์โดยละเอียด แต่ก็สามารถแสดงให้เห็นภูมิหลังของสุนัขที่สยาม คราวน์ เลี้ยงไว้ได้

สุนัขตระกูล Elgos du Chemin des Plaines เป็นสุนัขสายพันธุ์เฟรนช์ มาลินัวส์ (French Malinois) ที่ชนะการ

แข่งขันระดับโลก Mondio Ring, French Ring III และ Belgian Ring I นับจากปีพ. ศ. 2538 เป็นต้นมา มันอยู่

ในความดูแลของ Joefarm ศูนย์ฝึกสุนัขที่มีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับในประเทศเบลเยียม นอกเหนือจาก Elgos

แล้ว ที่ศูนย์ฝึก Joefarm ยังผลิตสุนัขสายพันธุ์แชมป์ตัวอื่นๆ ออกมาอีกมากมาย สุนัขเหล่านี้จะมีขนาดตัวที่

กำลังพอดี ซึ่งบางคนบอกว่าแลดูสง่างามเสียด้วยซ้ำ และมีช่วงตัวที่สมส่วนมาก ว่ากันว่า Elgos

ได้ให้กำเนิดสุนัขสายพันธุ์แชมป์เป็นจำนวนมากกว่าสุนัขตัวอื่นๆในโลก เราเองก็เชื่อเช่นนั้น Elgos

เป็นที่เลื่องลือด้านการงับที่เหนียวแน่นอย่างแทบไม่น่าเชื่อ และได้ส่งต่อคุณสมบัตินี้ไปสู่ลูกหลานของมันด้วย

Elgos มีฝีเท้าที่ปราดเปรียวมาก และมีความอดทนเป็นเลิศ

















ตระกูลถัดมาคือ Des deux Pottois ซึ่งเป็นต้นตระกูลของแชมป์การแข่งสุนัขหลายตัวในปัจจุบันคุณลักษณะเด่น

ของตระกูลนี้คือ การกัดที่นิ่งและไว ทักษะการตามกลิ่นที่ยอดเยี่ยม และความสามารถในการส่งต่อคุณลักษณะ

เด่นไปยังรุ่นลูกสุนัขที่มีชื่อเป็นที่รู้จักของตระกูลได้ให้กำเนิดสุนัขแชมป์หลายตัวซึ่งต่อมามีทายาทเป็นสุนัขฝึกสำหรับการแข่งกีฬา หลากหลายประเภท สุนัขที่มีชื่อพบเห็นได้บ่อยๆ มีอาทิเช่น

Kolos ซึ่งผ่านการแข่ง SchH III, IPO III, FH, Ring II France มาแล้ว ทั้งยังทำคะแนน Korung ได้เกือบเต็ม

มันเป็นสุนัขแชมป์โลก และในการแข่งขัน Schutzhund ครั้งหนึ่งในปีพ. ศ. 2522 มันทำคะแนนได้ถึง 298 คะแนนโดยได้คะแนนเต็มจากการแข่งตามกลิ่นและแข่งคุ้มครองภัย

G’Bibber เป็นสุนัขแชมป์ที่มีชื่อโด่งดังและเป็นต้นตระกูลส่วนหนึ่งของสุนัขตระกูล Des deux Pottois

พ่อของ G’Bibber คือ G’Vitou มันมีความแข็งกร้าวและห้วแข็งเป็นที่รู้จัก แต่ก็เป็นสุนัขพ่อพันธุ์ที่ยอดเยี่ยมและได้ส่งต่อคุณสมบัติความกล้าหาญและการปกป้องภัยไปสู่รุ่นลูก

นอกจากนี้ ยังมีสุนัขตระกูล Des deux Pottois อีกเป็นจำนวนมากที่สืบเชื้อสายมาเป็นสุนัขที่ประสบความสำเร็จ

ในปัจจุบัน เช่น Eik โดยที่ยังคงคุณลักษณะเด่นที่เป็นที่ปรารถนาเอาไว้ ตระกูลสุนัขที่เป็นที่รู้จักอีกตระกูลหนึ่ง

ก็คือ ตระกูล Du Boscaille ในประเทศเบลเยียม ซึ่งมีเจ้าของคือ Regis Lebon สุนัขสายนี้มีชื่อเรื่องความแกร่ง

และบึกบึน ศูนย์ฝึก Perle de Tourbiere Kennel ในประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้ผลิตสุนัขที่เป็นที่รู้จักกันดีอย่าง

L’arco and Othar สุนัขเหล่านี้เป็นต้นตระกูลของสุนัข KNPV หลายตัว สุนัข Perle de Tourbiere มีชื่อเรื่องความ

เฉียบแหลม ความหัวดื้อเป็นบางโอกาสและฝีเท้าที่รวดเร็วอีกทั้งพละกำลังที่ดีโดยทั่วไปแล้วจะมีขนาดตัว

ที่ใหญ่ สุนัขสายนี้เป็นต้นตระกูลของสุนัขสายพันธุ์ใหม่ที่ประสบความสำเร็จจำนวนมาก สุนัขตระกูลถัดมาคือ

Van de Vroomshoeve แห่งเนเธอร์แลนด์ มีเจ้าของคือ Bert Kikkertเป็นผู้ที่มีความรู้ความชำนาญด้าน

การผสมพันธุ์และฝึกสุนัขเป็นอย่างดี สุนัขตระกูลนี้จึงได้รับการพัฒนาพันธุ์อย่างต่อเนื่องและได้ให้กำเนิด

สุนัขที่มีความสามารถโดดเด่นทั้งในระดับ

KNPV และ IPO จำนวนหลายตัวVan de Duvetorre เป็นศูนย์ฝึกสุนัขสัญชาติเบลเยียนที่ผลิตแชมป์การแข่งสุนัขหลายสายพันธุ์ที่โดดเด่นเรื่องขนาดตัว พละกำลัง ความอดทน และเชื่อฟังเจ้าของเป็นเลิศ สุนัขแชมป์ในยุคนี้มีหลายตัวที่อยู่ในสายพันธุ์ดังกล่าวหรือไม่ก็สืบเชื้อสายมาอีกต่อหนึ่ง สุนัขตระกูล

Stoned Van de Duvetorreเป็นหนึ่งในสุนัขจากสายพันธุ์เดียวกันที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงเนื่องจากเข้าแข้งขัน

แชมเปี้ยนชิพระดับโลกถึง

เจ็ดรายการ สุนัขตระกูลนี้ทำภารกิจการคุ้มครองภัยได้ยอดเยี่ยมจน

เป็นที่กล่าวขาน ยังมีสุนัขตระกูล

Van de Duvetorre อีกตัวหนึ่งที่มีชื่อเสียง คือ Turcodo

สุนัขนามว่า Quarto แห่งตระกูล Stoned Kukay
เป็นสุนัขพ่อพันธุ์ชั้นเยี่ยมที่ให้กำเนิดทายาทที่มี
ความสามารถโดดเด่นในระดับ KNPV หลายตัว
สุนัขตระกูล Kukay มีชื่อในด้านความเร็ว
และการงับ สุนัขตระกูล Ot Vitosha คือ
ต้นตำรับความสำเร็จของ Ivan Balabanov
ด้านการเพาะพันธุ์สุนัขพันธุ์มาลินัวส์ สุนัขพันธุ์
มาลินัวส์สาย Ot Vitosha จำนวนหนึ่งได้ชนะ
การแข่งขันระดับแชมเปี้ยนชิพ ตัวอย่างเช่น
Qenny ซึ่งเป็นแชมป์โลก 2007 FMBB และ
FCI คุณจะเห็นได้ว่าสุนัขสายพันธุ์ต่างๆที่กล่าวมา
ข้างต้นนี้เป็นตัวอย่างของโปรแกรมการผสมพันธ
ุ์สุนัขที่ประสบผลสำเร็จเป็นอย่างสูงของ Ivan

สุนัขตระกูลสุดท้ายที่จะกล่าวถึงคือตระกูล Von Lowenfels แม้ว่าศูนย์ของเราจะมุ่งความสนใจ
ไปที่สุนัขสายพันธุ์เบลเยียนและดัทช์แต่สายพันธุ์เยอรมันก็มีความสำคัญเช่นกัน
ในปีพ. ศ. 2536 เพียงปีเดียว มีสุนัขพันธุ์มาลินัวส์ตระกูล Von Lowenfels ถึง 9 ตัวที่เข้าร่วมการแข่งขัน

German Championship รายการต่างๆ สุนัขตระกูลนี้ได้รับการผสมพันธุ์มาอย่างดี และมีฝีเท้าเร็ว

มีความกล้าหาญ และงับได้นิ่งและไว นับเป็นทรัพยากรอันมีค่าสำหรับโปรแกรมการผสมพันธุ์ทุกประเภท

นอกจากสุนัขตระกูลต่างๆ ที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ยังมีสุนัขสายพันธุ์อื่นที่มีความโดดเด่นอีกมาก เราเพียงแต่ชี้ให้เห็นถึงสายพันธุ์ที่เรานำมาใช้เพาะพันธุ์สุนัขในโปรแกรมการผสมพันธุ์ของเราเท่านั้น ในการที่คุณจะเข้าใจความพิเศษของสุนัขพันธุ์มาลินัวส์ในความดูแลของสยาม คราวน์ นั้น เราอยากจะให้คุณได้ทราบถึงต้นกำเนิดของสุนัขของเราเสียก่อน

ที่มาข้อความเว็บ Siamcrown

 

. ѷ ʵ緿 ӡѴ Ѵ˹·ǻ...

" Ҥá 13 Ţ 317 ǧ ࢵҧѡ ا෾ҹ 10500

.(66)2-631-1303-5 Fax.(66)2-234-8058